روزگاری مردی را می شناختم که سالها ، شاید بیش از نیم قرن زندگی کرده بود , نجاری زبر دست بود که حاجی صدایش می زندند. چنان از چوب میزو درو.... می ساخت که حیرت آور بود برایم , با خود می گفتم این پیر مرد چقدر زیبا چوب های شکننده را پیچ و خم می دهد مثل خمیر در دستانش نرم بود . آن پیر نه تنها در نرم کردن چوب استاد بود بلکه در آرام کردن انسانها در زمان گرفتاری نیز بی همتا بود چنان دلایلی می آورد برای هر اتفاقی , که باورش سخت بود برایم . ای کاش بودنند همانند او کسانی که آرامش می دهند روح انسان را نه رنج . او چنان از خدا و قرآن و پیامبرش سخن می گفت که تا به حال نشنیدم ونخواهم شنید او خدا را بسیار زیبا می خواند او خدا را همیشه حضرت دوست می خواند و می گفت که خدا دوست انسان است وما را از خودمان بیشتر دوست دارد حتی بالاتر از عشق مادر به فرزندش . میدانم که خدا نیز او را دوست داشت . حضرت دوست او را ببخش و بیامرز .

جای خواند م که :

هرگاه بنده ای مرا بخواند آنچنان به سخن او گوش میدهم که گویا بندی جز او ندارم .

شگفتا بنده ام همه را چنان می خواند که گوی همه خدای اویند جز من.